اخوان در سرتاسر زندگی شاعری‌اش هرگز «سفارش قبول نکرده» او «شعر سفارشی» نمی‌گفت. شعر، برای او، وسیله‌ی رسیدن به آلاف‌والوف نبود. اخوان در جوانی راه خود را برمی‌گزیند و تا آخرین روز زندگی بدون کمترین انحرافی، در همان راه گام برمی‌دارد.
در سال ۱۳۳۵، یعنی در ۲۸ سالگی در شعر «چاوشی» سه راه در جلوی خود باز می‌بیند:
سه ره پیداست/ نوشته بر در هر یک به سنگ اندر/ حدیثی که‌ش نمی‌خوانی برای دیگر/ نخستین راه نوش و راحت و شادی/ به ننگ آغشته اما روبه شهر و باغ و آبادس/ و دیگر: راه نیمش ننگ، نیمش نام، اگر سربر کنی غوغا، و گر دم در‌کشی آرام/ سه دیگر: راه بی‌برگشت، بی‌فرجام.

و اخوان راه سوم را انتخاب می‌کند.
بیا ره توشه برداریم،/ قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم.

که از آن چنین برداشت می‌شود که اگر فردی در هر جایگاهی بخاهد «محتوای سفارشی» یا هر چیز دیگری را کامل بسپارد به نیاز مردم، امروز ما شعرهای برجسته، یا تکنولوژی‌های پیشرفته را نداشتیم و هنر تا به اینجا نمی‌رسید.
منظور این نیست که در بازاریابی محتوایی دغدغه و سلیقه مخاطب را کنار بگذاریم، بلکه باید بدانید مرز باریکی‌ست بین محتوای مددرسان و عددرسان «مخاطب جمع‌کن».

قبل از اینکه بخاهم درباره‌ی رهبری فکری بگویم که چیست، می‌خاهم از رهبری فکری بگویم که تجربه‌ش کردم.
چندسالیست در کلاس نویسندگی «شاهین کلانتری» و برنامه‌هایش شرکت می‌کنم.
کلاسی که نه در اینستا و نه جایی دیگر تبلیغ می‌شود.
ارائه‌ی کلاس‌ها نیز شکل خاصی ندارد و بسیار ساده است.
وقتی دوره‌ای برگذار می‌شود و یا دعوت به فعالیتی در سایت می‌شویم، بیشتر اعضای وبینارهای روزانه شرکت می‌کنند.
سیستمی که استاد ساخته، در بحرانی‌ترین روزها مثل «جنگ» هم متوقف نشد و فقط یک دلیل داشت: رهبری فکری، این تفاوت باعث شده بود که همیشه در کنار استاد بمانیم.

ما در جنگ و هر بحرانی این پیام را به استاد می‌دادیم:
«به تو نیاز داریم که رهبرمان باشی.»

اگر کتاب «قبایل» را بخانید، متوجه می‌شوید که چیزی که ظهور کرده، «هوش مصنوعی» نیست، بلکه «قبیله» است.
ست گادین می‌گوید: «هر گروه فقط به دو چیز نیاز دارد تا قبیله محسوب شود: علاقه‌ی مشترک و راهی برای ارتباط.»

استاد نویسندگی‌ام هر روز وبینارهای رایگانی می‌گذارد که درباره‌ی نوشتن و کتاب است، او به افرادی که می‌خاهند با نوشتن رشد کنند، کمک می‌کند، در اصل استادم رهبر قبیله است که اعضای آن را با هدفی مشترک به یگدیگر وصل می‌کند.
نیاز به تعلق به گروهی هم‌فکر، نیاز به رهبر فکری است.
بدون رهبر قبیله‌ای شکل نمی‌گیرد، او مانند نخی کمک می‌کند تا مهره‌ها کنار یکدیگر قرار بگیرند.
آیا به چیزی علاقه‌ی شدید دارید، پس آن را به اشتراک بگذارید و قبیله‌ی خودتان را بسازید.
می‌توانید از کتاب «قبایل» کمک بگیرید.